Gdzie jest dom? Opowieść o dwóch adresach

Hania miała dwa adresy. Jeden był napisany na kopercie, którą mama przyklejała do paczek. Drugi był napisany w sercu i nie trzeba go było przyklejać.
Pewnego wieczoru, kiedy tata już zgasił duże światło i zostawił tylko małą lampkę, Hania zapytała:
— Tato, gdzie właściwie jest nasz dom? Bo w przedszkolu pani mówi „dom” i mam na myśli nasze mieszkanie, ale babcia też mówi „przyjedź do domu”.
Tata usiadł na brzegu łóżka. Pomyślał chwilę, bo to było pytanie, na które nie ma jednej odpowiedzi.
— Wiesz co — powiedział — chyba dom jest tam, gdzie ktoś na ciebie czeka z zapaloną lampą.
— U nas czeka lampa — powiedziała Hania i spojrzała na nocną lampkę.
— A u babci?
— U babci czeka lampa w kuchni. Zawsze świeci, nawet jak jest już ciemno. I czeka zupa.
— No właśnie — uśmiechnął się tata. — Czyli masz dwa domy. To dużo szczęścia.
Hania zastanowiła się. Dwa domy znaczyły dwa łóżka, dwie zupy, dwa razy dobranoc. Ale znaczyły też, że zawsze komuś brakuje. Kiedy była tutaj, brakowało jej babci. Kiedy była u babci, brakowało jej własnego pokoju, kota sąsiadów i dźwięku niemieckiego tramwaju pod oknem.
— Tato — powiedziała powoli — a czy można tęsknić i być w domu jednocześnie?
Tata nie odpowiedział od razu.
— Można — powiedział w końcu. — Ja tak mam przez cały czas.
— I jak się to robi?
— Trzeba mieć mały sposób. Ja mam taki: kiedy tęsknię za domem w Polsce, wyobrażam sobie, że babcia też teraz o nas myśli. I że ta myśl jedzie sobie przez całe pola, lasy i granicę, aż dojedzie tutaj.
— I dojeżdża? — zapytała Hania.
— Zawsze. Czasem rano, czasem w środku dnia. Czasem w samochodzie, kiedy nie spodziewasz się niczego.
Hania zamknęła oczy. Chciała sprawdzić, czy poczuje taką myśl. Przez chwilę nic, a potem zrobiło jej się ciepło koło serca, jak po gorącym kakao.
— Chyba dojechała — szepnęła.
— No widzisz — powiedział tata i pocałował ją w czoło.
Następnego dnia Hania narysowała dla babci dom. Nie narysowała jednego. Narysowała dwa domy, a między nimi długą, długą drogę, po której jechały małe, kolorowe myśli.
Kiedy babcia dostała rysunek, powiesiła go w kuchni, koło lampy, która świeci zawsze.
A w nocy, kiedy w obu domach zgasło duże światło, w obu zostało po jednej małej lampce. Żeby ktoś, kto wraca, wiedział, że ma dokąd.
Dobranoc.


Czytanki na dobranoc
Krótkie historie o domu, dziadkach i tęsknocie. Z trybem czytania w ciemności.
Zobacz
