Czytanki

Pierwszy śnieg. Czytanka o oknie i czekaniu

Tata i dzieci przy oknie, za szybą pada pierwszy śnieg

Od rana wszyscy w domu patrzyli w okno.

Tata patrzył, bo w radiu powiedzieli, że może spaść śnieg. Mama patrzyła, bo wieszała pranie i okno było koło suszarki. Hania patrzyła, bo wiedziała, że gdyby przestała, śnieg na pewno zaczynałby padać akurat wtedy.

Najmniejszy w domu, Staś, nie patrzył wcale. Siedział pod stołem z autem i mówił do niego cicho:

— Jeszcze nie. Jeszcze nie.

Bo Staś miał własną teorię. Uważał, że śnieg to nie jest pogoda. Śnieg to jest gość. A gościa nie wolno poganiać, bo się obrazi.

Cały dzień nie spadło nic. Zrobiło się ciemno. Mama zrobiła herbatę i kakao. Tata włączył lampkę w salonie.

I wtedy Hania powiedziała bardzo cicho:

— Patrzcie.

Za szybą, w świetle latarni, wolno spadało coś małego, białego i lekkiego. Potem jeszcze jedna rzecz. Potem pięć. Potem tyle, że nie dało się już liczyć.

Staś wyszedł spod stołu. Tata wziął go na ręce, a Hania stanęła tuż przy szybie i oparła na niej obie dłonie.

— Przyszedł — szepnął Staś.

— Przyszedł — powiedziała mama.

Przez chwilę stali w ciszy. Nawet lodówka jakby przestała mruczeć.

— Możemy wyjść? — zapytała Hania.

— Jest wieczór — powiedziała mama. — Ale pięć minut możemy.

Założyli czapki. Wyszli na schody, tylko w kurtkach, bez rękawiczek, które zostały gdzieś w szafie. Staś wystawił język i złapał pierwszy płatek.

— I jak? — zapytał tata.

— Smakuje — powiedział Staś bardzo poważnie — jak zimno.

Wszyscy się roześmiali, a śnieg padał dalej, cichy i spokojny, jak gość, który przyszedł bez zapowiedzi i od razu poczuł się u siebie.

Dobranoc.

Ze sklepiku

Czytanki na dobranoc

Krótkie historie o domu, dziadkach i tęsknocie. Z trybem czytania w ciemności.

Zobacz

Podobne wpisy