Pierwszy śnieg. Czytanka o oknie i czekaniu

Od rana wszyscy w domu patrzyli w okno.
Tata patrzył, bo w radiu powiedzieli, że może spaść śnieg. Mama patrzyła, bo wieszała pranie i okno było koło suszarki. Hania patrzyła, bo wiedziała, że gdyby przestała, śnieg na pewno zaczynałby padać akurat wtedy.
Najmniejszy w domu, Staś, nie patrzył wcale. Siedział pod stołem z autem i mówił do niego cicho:
— Jeszcze nie. Jeszcze nie.
Bo Staś miał własną teorię. Uważał, że śnieg to nie jest pogoda. Śnieg to jest gość. A gościa nie wolno poganiać, bo się obrazi.
Cały dzień nie spadło nic. Zrobiło się ciemno. Mama zrobiła herbatę i kakao. Tata włączył lampkę w salonie.
I wtedy Hania powiedziała bardzo cicho:
— Patrzcie.
Za szybą, w świetle latarni, wolno spadało coś małego, białego i lekkiego. Potem jeszcze jedna rzecz. Potem pięć. Potem tyle, że nie dało się już liczyć.
Staś wyszedł spod stołu. Tata wziął go na ręce, a Hania stanęła tuż przy szybie i oparła na niej obie dłonie.
— Przyszedł — szepnął Staś.
— Przyszedł — powiedziała mama.
Przez chwilę stali w ciszy. Nawet lodówka jakby przestała mruczeć.
— Możemy wyjść? — zapytała Hania.
— Jest wieczór — powiedziała mama. — Ale pięć minut możemy.
Założyli czapki. Wyszli na schody, tylko w kurtkach, bez rękawiczek, które zostały gdzieś w szafie. Staś wystawił język i złapał pierwszy płatek.
— I jak? — zapytał tata.
— Smakuje — powiedział Staś bardzo poważnie — jak zimno.
Wszyscy się roześmiali, a śnieg padał dalej, cichy i spokojny, jak gość, który przyszedł bez zapowiedzi i od razu poczuł się u siebie.
Dobranoc.

Czytanki na dobranoc
Krótkie historie o domu, dziadkach i tęsknocie. Z trybem czytania w ciemności.
Zobacz
