Po zgaszeniu światła. Krótka czytanka na dobranoc

Kiedy tata zgasił duże światło, Staś zrobił to, co robił codziennie: nasłuchiwał.
Po zgaszeniu światła dom robi się inny. Rano jest głośny i spieszy się: tosty, buty, klucze. Wieczorem zwalnia, jakby też chciał się położyć.
Najpierw słychać lodówkę. Ona mruczy jak duży, śpiący kot.
Potem rury w ścianie. Raz stuknęły, raz zaszumiały i ucichły. Tata mówił, że to dom się przeciąga.
Potem zegar w przedpokoju, tik, tik, tik. Staś liczył go czasem do dziesięciu, czasem do stu, ale nigdy nie doliczył do końca, bo zawsze po drodze zasypiał.
Tego wieczoru nie było mu jednak do spania.
— Tato — szepnął. — Jeszcze pięć minut.
Tata uśmiechnął się w ciemności, bo to były jego ulubione słowa. Usiadł na brzegu łóżka. Lampka przy drzwiach rzucała na ścianę mały, żółty kwadrat.
— Dobrze. Pięć minut. Co robimy?
— Opowiedz mi, co robi dom, kiedy nie śpimy.
Tata zastanowił się.
— No… Kiedy my zasypiamy, dom sprawdza, czy wszyscy są na miejscu. Idzie po cichu przez korytarz. Zagląda do pokoju Hani, do mnie i do mamy, a potem do ciebie.
— I co widzi?
— Widzi, że wszystko jest w porządku. Że buty stoją w przedpokoju, kurtki wiszą na wieszaku, a w kuchni ktoś zostawił na stole jabłko. Dom lubi, kiedy jest tak jak trzeba.
— A jak ktoś jest daleko? — zapytał Staś.
Tata zrozumiał, że pytanie jest o babcię i dziadka, którzy mieszkali daleko, w Polsce, jeden dzień drogi stąd.
— Wtedy dom też o nich pamięta. Zostawia dla nich wolne miejsce przy stole. Nikt go nie zajmuje, bo wiadomo, że to miejsce babci. I kiedy ona przyjeżdża, siada tam jak do siebie.
Staś pomyślał o tym wolnym krześle. Było z jednej strony trochę smutne, a z drugiej trochę wesołe, bo oznaczało, że ktoś jeszcze wróci.
— Tato?
— Mhm?
— To są już te pięć minut?
— Już — powiedział tata.
— A mogę jeszcze trochę posłuchać lodówki?
— Możesz.
Tata siedział jeszcze chwilę, aż oddech Stasia zrobił się równy i długi. Potem wstał po cichu i na palcach wyszedł z pokoju. Lampka przy drzwiach została włączona.
W korytarzu coś cichutko stuknęło w ścianie, jakby dom odpowiedział: dobranoc.


Czytanki na dobranoc
Krótkie historie o domu, dziadkach i tęsknocie. Z trybem czytania w ciemności.
Zobacz

